امروز دو تا شعر از خواهرم آوردم که جالبه و من رو جو گیر می کنه

   من تا همین دیشب میان دختران شهر                           

       بازیچه ی شادی و شورو عفت و تزویر

   با هر نگاهم رنگ میبردند  با هر نگاهم قلبها درگیر

  من تا همین دیشب دلم سنگ و لبم لبریز فتوا بود

  پنهان درون سینه ام عشق و درون چشمهایم مرگ پیدا بود

  من تاهمین دیشب همین ساعت

  باور نمیکردم کسی از روشنی بهتر دلش آبی

  من تا همبن دیشب نکردم کول,ننگ غم و شبهای بیتابی

  من تاهمین دیشب که اینجا تو بر قلب تنگم قد علم کردی

  آشفته بیخوابی نبردم تو,دل بردی و رنگ و ستم کردی

  من تکه تکه,قطعه قطعه,ریز خواهم کرد

  تن از دو پا آویز خواهم کرد

  در مرده زار نیستی با تو,یا من کنارت میزنم یا تو

  ای مرگ اینجایم همین نزدیک ,آشفته و سردرگم و خاموش

  ای مرگ فریادی بزن فریاد,ترفندهای هر شبت پس کوش؟

  نفرین به قلب و عشق و آزادی

  تنها همینها را به من دادی

  رفتی و رفتن ,رُفت روحم را

  این غصه های مثل کوهم را

  رفتی و من هرروز دردآلود, نفرین به این احساس , این افکار

  کارم گذشت از لذت بودن , کارم گدشت ازلذت دیدار

                                         رهاه