مرگم سوا از با تو بودن چشمهای تر

   مرگم همین رسوایی   آدم ترین دختر

     چاک میان سرزمین سرخ مرگ آلود

    مرگم همین بودونبودنهای هردم بود

    من سرحد حدستم,حد حضورت را

    یسرای عسرای ظهورت را

    دیدار تا روز قیامت را یا پس زدن مرغ سعادت را

    چش روشنی مرگ مردیت, پایان بی مهری و سردیت

     این مَهر مِهروماهرویی را, مزد سکوت و مرده بویی را

     اجرا کنم تا لحظه ای دیگردر آرزوی مردنی بهتر

                                                  رهاه