مرگم سوا از با تو بودن چشمهای تر

   مرگم همین رسوایی   آدم ترین دختر

     چاک میان سرزمین سرخ مرگ آلود

    مرگم همین بودونبودنهای هردم بود

    من سرحد حدستم,حد حضورت را

    یسرای عسرای ظهورت را

    دیدار تا روز قیامت را یا پس زدن مرغ سعادت را

    چش روشنی مرگ مردیت, پایان بی مهری و سردیت

     این مَهر مِهروماهرویی را, مزد سکوت و مرده بویی را

     اجرا کنم تا لحظه ای دیگردر آرزوی مردنی بهتر

                                                  رهاه

امروز دو تا شعر از خواهرم آوردم که جالبه و من رو جو گیر می کنه

   من تا همین دیشب میان دختران شهر                           

       بازیچه ی شادی و شورو عفت و تزویر

   با هر نگاهم رنگ میبردند  با هر نگاهم قلبها درگیر

  من تا همین دیشب دلم سنگ و لبم لبریز فتوا بود

  پنهان درون سینه ام عشق و درون چشمهایم مرگ پیدا بود

  من تاهمین دیشب همین ساعت

  باور نمیکردم کسی از روشنی بهتر دلش آبی

  من تا همبن دیشب نکردم کول,ننگ غم و شبهای بیتابی

  من تاهمین دیشب که اینجا تو بر قلب تنگم قد علم کردی

  آشفته بیخوابی نبردم تو,دل بردی و رنگ و ستم کردی

  من تکه تکه,قطعه قطعه,ریز خواهم کرد

  تن از دو پا آویز خواهم کرد

  در مرده زار نیستی با تو,یا من کنارت میزنم یا تو

  ای مرگ اینجایم همین نزدیک ,آشفته و سردرگم و خاموش

  ای مرگ فریادی بزن فریاد,ترفندهای هر شبت پس کوش؟

  نفرین به قلب و عشق و آزادی

  تنها همینها را به من دادی

  رفتی و رفتن ,رُفت روحم را

  این غصه های مثل کوهم را

  رفتی و من هرروز دردآلود, نفرین به این احساس , این افکار

  کارم گذشت از لذت بودن , کارم گدشت ازلذت دیدار

                                         رهاه

بارالها  تو از حقارت بنده هاي زميني آگاهي، تو مي داني بي تو هيچم بي تو راه را گم ميکنم، بي تو مقصود و مقصد را تمايز نتوانم داد.

تو مي داني نماز مي خوانم که از تو بخواهم رهايم نکني کنارم باشي ،که دراين دنياي وانفسا هيچ هيچ مي شوم بي تو

تو يعني قادر مطلق و من بي تو وداده هاي معنويت حيوان صفتي بيش نه ...

پس دستانم را بگير آن هنگامه  که در ماه زيبايي ات در سحر پر از ترنم لطف تو به آسمان بلند مي شود وپر مي گيرد به سوي آغوشت  

نه فقط  آنکه نماز شب مي خواند يا بعد از سحري تا اقامه ي نماز صبح عبادت مي کند

حتي آنکه با چشمان خواب آلود بر مي خيزد و باز پس از سحري مي خوابد،، او هم از تو ياري مي خواهد و به احترام تو سر بر آستان روزه ات فرود آورده است

پروردگارا دستانم را بگيرآنها براي توست تا به آسمان بري و پر از شکوفه هاي رنگي کني تا براي زمين ارمغان آورم که خسته شده است از اين همه بي رنگي و عقده و غصه...

دستانم براي تو حتي وقتي به تقليد از مادر به سجاده مي نشينم و تنها اين دو دست را بالا مي

گيرم  و نمي دانم مادر چه مي گويد اما هرچه مي گويد منم همان...

خدايا دستان را بگير جاي کساني که دستي ندارند تا به ماه آسمانت پيوند زنند و دلشان در آسمان به من ميگويد دستانم را به نيابت از آنها هم بالا برم.....

    درویشم و دنیا واسم یک مشت خاکه

             همه دارو ندارم فقط یک دل پاکه

                        می دونستی که خاک فرش منه رفتی نموندی..............

                          به نام خدا

               يک زماني بود مکه راه نور

                                              مي رساندند خويش را مردم به زور

   هرکسي را مکه جاييگه نبود

                                                  بر کس و ناکس حرا درگه نبود

     گرکسي بودش زاموالش بسي

                                                    پاکدل بود و اقلا بي خسي

     بايد از مردم رضايت مي گرفت

                               ياد از همسايه هاي بي سلامت مي گرفت

     از فقيران شناس يادي کند

                                                       بر حلال مال خود شادي کند

  خمس و انفاق ثمر را پس دهد

                                                 گر تواند پيش يک بي کس دهد

     در نهايت خانمان راضي کند

                                                    بر لياقت خلق را قاضي کند

    سوي مکه با سلام و با صلات

                                                   آش نذري ،توشه اش آب و غلات

    گر ميان راه مي شد نا خوشي

                                              يا که گم مي کرد راهش چاووشي

   گر که خرجي داشت آنجا مي نشست

                                             سال بعدش باقي ره ميگسست

    گر نبودش مال بر مي گشت شهر

                                             تا که نوبت را بگيرد ز آه دهر

    باز تا کي عيد قربانش رسد

                                        آيه اي ، دستور بر جانش رسد

    باز نزديک زمان پا مي گرفت

                                                  ياري از معبود و الله مي گرفت

   تا نهايت يار ما ناجي شود

                                                 بازگشته مکه او حاجي شود

   حاجي آن دم واژه اي سنگين ببود

                                    سفره اش از برکت و لطف خدا رنگين ببود

    هفت نسل بعد او با احترام

                                                نسل حاجي زائر مسجد حرام

   تا رسيدش وقت بر اين روزگار

                                                      واي براين روزگار بي قرار

   هر که پولش بيش مکه بيش تر

                                                     بر در درگاه رب او خويش تر

     مردم بيچاره هي درگير وام

                                                   هر کسي در فکر تا نفتد به دام

   تا که بر نان شبش محتاج هست

                                                    فکر حج و مکه را در مغز بست

  گل ندارند تا سر راهي دهند

                                                     کادوهايي بعلت واهي دهند

  باز بگشاچشم و آنسو را ببين

                                                       خر سواران همچو زالو را ببين

    اين فلاني کيست کو بر پاي او

                                             مي کشند اين گله را هي مو به مو

     اين عمو هست حاجي آن سازمان

                                              هست دستش کارمندان را امان

   هر سه سالي شش دفعه حاجي شود

                                                واي او، بر خلق ما ناجي شود

        هر کسي دارد مريضي در نياز

                                                      واندارد پول بر حج و رياض

      رو به سوي حاجي ما مي رود

                                                        التماس ادعيه تا مي رود

         حاجي هم هر بار بعد رفتنش

                                                  با هزاران خواست ها بر گردنش

            مي دهد صد ديگ آش پشت پا

                                                    با هزاران مکر و غيبت پشت ما

    ميرود تا باز هم حاجي شود

                                               مي رود بر شهر و ما ناجي شود

   توشه اش پر سکه و پر دسته چک

                                                   او کجا مي داند از کوکو و رک

       بعد برگشتن يک ماشين بار هست

                                                 اين جهان تنها بر  ما تار هست؟

   کيسه کيسه مي دهد سوغات شيک

                                                قلب ما بر موعد قسط تيک تيک

   بعد،شيش ماه استراحت مي کند

                                                  پيش جمع قرآن تلاوت مي کند

      مادرم 9 سال در نوبت بماند

                                                     تا نماز ميتش را خلق خواند

      آخرم داداش من جايش برفت

                                                  بازحاجي پيش و همپايش برفت

        من نمي دانم چرا حاجي ما

                                              نوبت او مي رسد هر شيش ماه

     مادرم دار و ندارش را فروخت

                                                      آخرش در آرزوي مکه سوخت

      خوش به حال حاجي حاجي شده

                                                 هر سفر با خاندان راهي شده

   دختر حاجي   بداني لوچ هست

                                               صورتش پر مو شبيه قوچ هست!

          چونکه حاجي هر زمان محرم شود

                                       دست دامان خدا بر خاطر مردم شود

                                          atemad    

                                     به نام خدا

     وسط باغچه ي همسايه دشتکي بود پر از قاصدک زيبايي

    ومن هر روز ز روي ديوار

   قاصدک مي ديدم                  وزماني که کسي                         باغباني ،نفسي

   به سر باغچه مامور نبود

                      قاصدک بود که بي آلايش

                                                  وسط آغوشم  نم نمک در گوشم

                                                                     شعر مي گفت ز معشوقه ويار

                                                        گاه هم مي پرسيد که چرا خاموشم

          مردک همسايه سيدي مشهور بود

                      گاه هم بر دولت دزدکي مامور بود

    چهارشنبه عصر شد

                  چشم بر راه خبر          روي ديوار نشستم آرام

     قاصدک بود نبودش مامور

                         پاي بر باغچه  رفت

                                 سيد از راه رسيد

                                         آبرو چون قرآن از سر طاقچه رفت

                                                           چه لپسکي خوردم   تا    فراموش کنم       قاصدک مال من است

   شب درون تختم از خدا خواسته ام قاصدک حفظ شود

                                     کاشکي اين سيد از وسط نصف شود

   بارالها ،يا رب

                            از تو من مي خواهم يا به من ياد دهي    قاصدک از من نيست

                                       يا به سيد گويي که لپسکي بي شک  حق هر گردن نيست

      لپسکي به زبان محلي خراساني : سيلي

              اينجا همه تزوير مي شوند بدون تو

                                                               تسليم وحشت تقدير مي شوند بدون تو

             ننشسته به گل جواني شان بي شک

                                                            خار شفق زده اي پير مي شوند بدون تو

             مردان به چهر نقاب دارزمانه ي فاسد

                                                         از زيستن و شعور سير مي شوند بدون تو

             بودي زمان هووي زمانه ها مي بود

                                                         هيهات وقت دروغ ها دير ميشوند بدون تو

           القاب بي صفتان به شب نشسته ي ملعون

                                              سر نيزه ي به خون زده  شمشير مي شوند بدون تو

       آيات شيطاني پر از تزوير

                                                     سياس و بي دغدغه تفسير مي شوند بدون تو

          آنان که هيچ نداشتند محلي از اعراب

                                                       در جمع نشسته و جو گير مي شوند بدون تو

         آري زمين ستايش رسوايي جهان نخواهد شد

                                                    مهتاب بي ستاره ناله شبگير مي شود بدون تو

         اين مهربانان شانه به سر از طريق مهر

                                                        مهري به لب زده درگير مي شوند بدون تو

        جريان هلهله و بوسه وسرود آزادي

                                                   در کوچه باغ هاي زمان قير مي شوند بدون تو

         اينجا بمان و خاک جهان را نظاره کن

                                                              کآغاز بهار اول تير مي شود بدون تو

                       به نام داور برحق

بسان نم نم باران شب وقت خزاني         

                                                               که در چشمان شب آلوده ي هر شب خمارت

 جهان آبي عشق و صفا هر لحظه مي رويد

  ميان بازوان پر گشوده، آستان هر گل تنهاي بي ماء واي  آرامت  

                                                                           چه گلهاي لطيفي در کنار لاله مي رويد

اگر دستان گرمت را که چون تنديس آزادي ست، به روي قلب هر مفهوم بگذاري

                                                                    تمام سرخي آلاله را بر خاک مي آري

            قدومم را به نامت حرکتي ده تا بپيمايم همه را عبوديت

                           که از  اين تيرگي ،پستي بپرهيزم و

                                                                          از اين بي کسي خالي کنم دنياي حسرت را

خيالت انعکاس يک اراده، اوج پرواز محبت بر من بيدان صفت

                                                تا در کنارت  تکيه اي سازم، زدست باد بي پرواي بي باران

سکوتت چون صداي آتش گرمي

ميان برفهاي بي مروت  اندرون کوههاي بي مروت ،بر تن خسته نداي زندگي دارد

مرا تنها مذار اي سرسپرده  بر تن باران

مرا آرام با خود ، با دو پايت ،

                       جرعه جرعه

                                 سينه سينه

                                          نم نمک حرکت بده تا قله ي هستي

مرا عشق و صفا آموز و برگيرم زمرداب پر از پستي

                                                                  طلوع هر ستاره در پي رنگ نگاهت اوج مي گيرد

برايت بوسه هاي باد مي ميرد و تو

                                               چون شعشعه تابان

چو خورشيدي که هردم بر سر هر سايه مي تابي

تو اي آرامش هستي

                سکوت شبنم تک خفته يبيدار

                         سلامم را تو پاسخ گو

                                       وبر هر درد من فرياد کن بسيار

         اگر مهتاب گل رويت شب  تاريک و پست آلوده ي غم را

                                                                        چنين زيبا وپر معنا نمي آراست

                                                                                     سقوط هر ستاره بر زمين سر د رسوا بود

اگر من بوسه را هردم ، نثار بازوان سينه سوز اظطراب آور،

                                               که دستان پر از مهر تورا هر دم پر از آلاله مي سازد

فدا کردم ، ،

تو هم دنياي مردي را ميان چين پيشاني

                                   نشان اين سر سرد و وجود خسته دل دادي.....